de wereld draait anders als je geweren over een station ziet lopen. als je merkt dat angst een feit aan het worden is, en zorgeloosheid een verlangen. het gevoel alsof de wereld ieder moment kan opensplijten en je in een oase van vuur zal vallen. en dat je er dan niets aan zal kunnen doen.

al twee dagen voel ik me zo dieptriest. ik weet niet hoe of waarom maar het gebeurt gewoon. alles is een overlading. zo veel. ik let niet op mezelf en ik huil zonder reden. zelfs op mijn kamer zitten en aan alles denken is al te veel. ik overspoel. zonder reden zei ik? misschien weet ik wel waarom en durf ik niet toe te geven. misschien weet ik het echt niet. denk ik dat de leugen waar is en de waarheid een leugen. wat doe ik dan hier?

echo.

galm.

stilte.

ik sloot mijn ogen
haalde diep adem
voelde de wind
deed ze weer open
keek naar de zee
volgde de golven
en alles werd beter.

ik denk vaak dat zij de enige zal zijn. ooit de enige. iets met een lange tijd, geen leven zonder haar en ook iets met kinderen. dit is zo eng. ik kan het me alleen bij haar voorstellen, bij niemand anders. misschien weet ik niet beter, wie weet. ik weet dat ik dit niet zou moeten denken. alsof dit ooit iets zou worden. alsof. dit is niet leuk meer en ik ben het zat.

wanneer zou het over zijn?
als ik haar heb gezien?
als ze me afwijst?
nog een keer?
als ik haar heb gekust?

ik wil dat alles zal gebeuren, en tegelijkertijd dat niets ooit was gebeurd.

stomme liefdeskronkels.

ik sta buiten, te schuilen voor de regen en ik rook. ik wilde eigenlijk niet roken vandaag, maar nu doe ik het toch. ik kijk naar het straatlicht dat staat weerspiegeld in de plas water voor mijn voeten. een gele vlek drijvend in het niets, een oneindig stuk zwart. een angst bekruipt me en ik weet niet waarom. over haar. het duurt alweer te lang. wanneer stopt het? ik neem nog eens een hijs en voel mezelf leger worden terwijl ik overloop. te veel en te weinig tegelijk. ik denk maar ik moet niet denken. wat doe ik? ik weet het niet.

lach tot je dood gaat
drink tot je blind bent
...
dag vogel
dag bloemen
daar ga ik.

het klikt maar het is raar. en dan klikt het niet en het is raar. ik zie haar graag zo graag, maar wat betekent dat voor mij? en voor haar? is het nee of ja? iets wat geen van ons kan bepalen zeker. ze straalt als ik haar zie en ik glunder als zij mij ziet. het is een klik of meer of minder.

soms voel ik wat ze wil zeggen. kan ze voelen wat ik denk? ik ken haar zo goed en zij kent mij. ik begrijp haar als geen ander. haar hoofd, niet haar dagelijkse rituelen en dat is iets speciaals. speciaals. wat is het? ik weet het niet, benoem het maar.

ze is heel stil, en dan praat ze weer veel. ze rolt haar ogen precies zo en ze lacht zo. daarom hou ik ook zo van haar. ik volg haar en strooi glitters rond in ons gesprek. precies haar herseninhoud. ze glittert van binnen en buiten en werpt dat over op het restaurant waar we in zitten. het straalt. een aura. en verdomd.

"ik wou dat het wel echt zo was, though" doet me meer dan het zou moeten. het doet iets in me en ik weet niet wat. wat? ja, wat precies? kwestie van een ongelukkige timing is wat ik weet. is het meer? is het minder? wie weet? fuck knows. ik wil me er niet aan ophangen, maar ik doe het en ik weet niet waarom. denk er niet aan en doe wat je voelt. maar ik weet niet wat ik voel.

een roering.

een naam.

een gesprek.

een foto.

een frons.

een zucht.

chemie.

een hoop.