vijf maanden later denk ik eigenlijk nog steeds aan je. veel te vaak, als je het mij vraagt. je spookt door mijn hoofd als een echo die niet wegvalt. een stoorzender aan de telefoon. een mug als ik net wegdroom.

ik vraag me wel eens af of je nog aan mij denkt. mis je me? heb je spijt? haat je me? vergeet je me? voel je niets? alleen maar vragen.

ik mis je, maar niet meer zoals vroeger. zoals vroeger, toen er nog iets was. ik wil niet, maar onbewust zoek ik je op. probeer je echo in mijn oren te vangen. laat ik me afleiden van het gesprek.

van alles naar niets valt me zwaar. en je prikt me steeds opnieuw.

uiteindelijk blijkt alles de waarheid,
zelfs dat deel waar men zegt dat alles goed komt.
nu geloof ik het met mijn eigen hoofd.

er is een week gepasseerd sinds het gebeurd is en ik voel me beter en erger tegelijk. keer op keer komt op ongevraagde momenten het besef opnieuw binnen. dan volgen er tranen, nee-schudden, weigeren, onder ogen zien en vermanen. om het daarna een paar uur later vervolgens opnieuw te ondergaan. ik vind het moeilijk naar buiten te gaan, normaal dingen te doen. me tussen blije of ten minste opgewekte mensen begeven. het is zo. alles in mijn leven is een beetje van haar. dat gebeurt er als je zo lang vrienden was. en dan fiets ik eenmaal buiten en ik kijk wel om me heen, maar ik zie niets. alle verbindingen die er waren, zijn vervallen. het stoplicht op rood, de ondergaande zon, het rimpelende water in het kanaal. het is er en ik kijk er naar, maar ik zie het niet. was zij er ooit geweest?

het is mijn derde kop thee van de dag en ik bedenk me dat ik verbazingwekkend weinig heb gegeten. twee boterhammen en een beetje chips. ik vergeet te eten, misschien wel met opzet. naar de wc gaan stel ik uit, tot ik echtechtecht moet, en dan word ik geconfronteerd met mijn eigen spiegelbeeld. ik zie eruit als een puinhoop, waarna ik besef dat mijn leven nu ook een puinhoop is. het verbaast me daarom ook niets. en dan begint het opnieuw. tranen,  nee-schudden, weigeren, onder ogen zien, vermanen. een week. 8,5 jaar.

eric's song
glitter
verwarring
wildfire
emoties
rode wijn
poezen
donde estas yolanda?
iets
zara
alles brandt
wegkijken
wonderwall
max
wodka
komen en gaan
september
eindig
hp
hart luchten
nooit meer
.

ik had de ergste nacht. ik lag in bed en het moment dat ik de deken over me heen trok, werd ik overspoeld door angst. waarvoor? ik heb geen idee. ik kon niet slapen, starend naar de plek waar normaal gesproken de digitale tijd op de magnetron tikt. die dek ik altijd af, omdat het zo fel is. ik draai op mijn linkerzij, rechterzij, rug, bijna-buik, maar het helpt allemaal niet.
ik pak mijn gitaar maar van de bank, een van de weinige dingen die me kalmeert,

als ik zes uur later wakker word, heb ik naar gedroomd. over iemand die ik ken die dood is, die plotseling gewelddadig was geworden. angst. en ik moet naar de wc.

drie en een halfuur later ontwaak ik nogmaals, dit keer weer van een verontrustende droom. terrorisatie, evacuatie, frustratie. verdwaling. al die dingen tegelijk en ik wist niet wat ik moest doen.

het valt mij altijd op hoe en hoeveel mensen naar iets kunnen verlangen. het is bijna een soort fascinatie, maar ik vind de verhouding tussen verlangen/bezitten zo'n bizar interessant iets, dat ik het tegen vrijwel iedereen die ik ken al eens genoemd heb.

mensen verlangen over het algemeen graag naar dingen. hoe dan? waarschijnlijk door dat natuurlijke oergevoel wat in ons zit, ons zegt dat het nooit genoeg is. nooit. het is datzelfde gevoel dat ervoor zorgt dat mensen blijven verbeten en hard blijven werken om te krijgen wat ze willen. vaak betreft het geld of goed eten, maar in feite kun je overal naar verlangen. een nachtje goed hard gaan, de nachtelijke kapsalon erna.

vooral verlangen naar niet-fysieke dingen is wat me echt boeit, juist omdat je daar geen direct voelbaar of zichtbaar resultaat bij kunt krijgen. verlangen naar verliefd zijn is één ding, maar wanneer weet je of het echt zover is? verlangen naar het gevoel van een feest van twee jaar geleden is iets wat zich nooit meer in precies díe essentie gaat voordoen. verlangen naar 'een toekomst waar...' of 'de dag dat...' is zo waterdicht als een vergiet met extra lekgaten. dit soort verlangen voelt voor mij zo erg uitvergroot in het leven dat het bijna het normale niveau van gevoel ontstijgt en op zichzelf net zo groot wordt als het concept van 'gevoelens' en 'verstand'. vaker dan eens heb ik ook het idee dat mensen veel nonchalanter doen over verlangens dan ze daadwerkelijk voelen. "was ik maar niet meer single... nou ja... het gebeurt..." ik wil mijn rechtervoet erom wedden dat dit wellicht 1% van de waarheid weergeeft vergeleken met de 100% die in die woorden "nou ja het gebeurt" zit gepropt. zoveel meer is het. niemand vind het zomaar even jammer dat 'ie single is, hoe casual het ook wordt gegromd. dat moet toch ergens vandaan komen?

ik stel me voor dat als een mens een grot was, dat verlangen dan een ondergrondse rivier was, en geen rustige ook. een onderstroom. 9 van de 10 keer geraakt een mens daar net het nuchtere hoofd niet bij, maar zo eens in de zoveel tijd zak je af naar die rivier omdat je het water even wil aanraken. dan is het altijd de kunst om niet er niet in te worden meegesleurd en jezelf weer op het land te hijsen, hoe moeilijk het ook is.

ouder worden

tijd voor een directe post.

ik wil hier eens schrijven, dit keer niet over liefdesperikelen, maar over ouder worden en dat erkennen. of eigenlijk het niet durven te erkennen. ouder worden valt onder vergankelijkheid en is een van die dingen waarvan je niet kunt voorkomen dat ze gebeuren. elke nanoseconde wordt je ouder, hoewel ik daar weinig van merk. nu ik terugkijk op de afgelopen vijf jaar is er wel choquerend veel gebeurd. ik ronde een opleiding af, stopte met een opleiding, twee banen begonnen – een vrijwillige en een betaalde, nieuwe vrienden gevonden, oude vrienden achtergelaten, liefde gevonden en liefde gelaten, gejankt, gedanst, gelachen, gedronken, gefrustreerd in bed gewoeld boos en verliefd geweest op de wereld. al die dingen.

ik ben niet bang voor ouder worden. in tegendeel, ik kijk er ergens wel naar uit. ik ben zo'n iemand die graag luistert naar de persoonlijke filosofieën van mensen, en velen zeggen dat ouder worden als een bevrijding kwam. geen stompzinnige twijfels meer over van-alles-en-nog-wat, geen persoonlijke crisissen meer over je armzalige liefdesleven; alles leek makkelijker in vrijwel eenieders ogen. daar verlang ik naar, een makkelijk leven waar ik emotioneel stabiel ben en geld heb. 

maar het is gevaarlijk om dit alles te wensen. het spreekt namelijk precies tegen waar ik wèl bang voor ben: een volwassenencliché worden en het plaatje volgen waar vrijwel elke volwassene zich bewust en onbewust aan houdt. dit houdt voornamelijk de volgende dingen in:

• een stabiele baan
• een partner (optioneel)
• een eigen woning op één plek
• een strijkplank
• een trip naar de albert heijn op donderdagmiddag

ik weet niet precies waar die angst vandaan komt. het uniek willen zijn wellicht. dat is iets wat in iedereen zit, en ironisch genoeg ben ik daar geen uitzondering op. (daarom verklaren mensen de liefde ook doormiddel van zinnen als "ik heb nooit iemand zoals jij ontmoet" of "jij bent anders dan alle anderen".)

talloze keren had ik gewenst dat ik graag een of ander bijzonder talent had waarmee ik kon uitblinken op school. dat ik dan werd getipt door een leraar en gescout door een agent en daarmee beroemd werd. schrijven, zingen, dansen, of fotografie zoals geprobeerd op mijn vorige opleiding. niets is daarvan echt gebeurd. wel heb ik nu een baan die ik leuk vind, een huis dat ik mooi vind en ja, koken doe ik inderdaad graag. vergeleken met een leven on the road is dat natuurlijk wel ontegenzeggelijk saai en statisch als maar kan. vast komen te zitten in de stad waar je woont, de kleine carrière die je maakt en de vriendenkring die je hebt, kan ik niet anders beschouwen dan de ultieme dood van je leven. echt. 

een trieste tweedeling is het wel. een spannend en dynamisch leven leiden, maar aan de andere kant ook verlangen naar een vast patroon zonder verrassingen. waarschijnlijk blijf ik ouder worden met die tweedeling voor eeuwig in mijn hoofd geprint, denkend aan de volgende quote:

"when you grow up, your heart dies." – allison, the breakfast club

als ik kon kiezen, was ik liever een heterojongen dan de lesbo.
als ik kon kiezen, was ik liever de koude wervelwind dan de lentebriesje.
als ik kon kiezen, was ik liever dat meisje waarvan iedereen hoopt dat ze ook gay is.
als ik kon kiezen, was ik liever de oorwurm dan de ‘hoe-ging-die-ook-alweer’.
als ik kon kiezen, was ik liever die klap op je wang, dan de passief-aggresieve zucht.
als ik kon kiezen, was ik liever de paardenbloem; alles te verliezen en toch gebloeid.
als ik kon kiezen, was ik liever de eerste op de maan, zwevend over de kraters.
als ik kon kiezen, was ik liever je glitterende t-shirt dan je grijze spijkerbroek.
als ik kon kiezen, was ik liever die lange omhelzing dan de onderkoelde handdruk.
als ik kon kiezen, was ik liever de nachtelijke borrel dan de ongemakkelijke verjaardag.
als ik kon kiezen, was ik liever de lifesize poster dan de snapchatfoto.
als ik kon kiezen, was ik liever de dagdroom dan de nachtmerrie.
als ik kon kiezen, was ik liever al het oneindige van de horizon en het heelal samen.

als ik kon kiezen, was ik liever van de wereld dan de wereld van mij.