borrelend
kokend
bruisend
knetterend
spartelend
pruttelend
overlopend
stromend
ontsnappend
kruipend
vertragend
laat mijn hand de jouwe los
en zoekt voorzichtig de nieuwe
warmte van andere vingers
en nieuwe ogen om naar te kijken
is het tijd? ja, ik denk het
dat het tijd is om je te laten gaan

als ik kon kiezen, was ik liever een heterojongen dan de lesbo.
als ik kon kiezen, was ik liever de koude wervelwind dan de lentebriesje.
als ik kon kiezen, was ik liever dat meisje waarvan iedereen hoopt dat ze ook gay is.
als ik kon kiezen, was ik liever de oorwurm dan de ‘hoe-ging-die-ook-alweer’.
als ik kon kiezen, was ik liever die klap op je wang, dan de passief-aggresieve zucht.
als ik kon kiezen, was ik liever de paardenbloem; alles te verliezen en toch gebloeid.
als ik kon kiezen, was ik liever de eerste op de maan, zwevend over de kraters.
als ik kon kiezen, was ik liever je glitterende t-shirt dan je grijze spijkerbroek.
als ik kon kiezen, was ik liever die lange omhelzing dan de onderkoelde handdruk.
als ik kon kiezen, was ik liever de nachtelijke borrel dan de ongemakkelijke verjaardag.
als ik kon kiezen, was ik liever de lifesize poster dan de snapchatfoto.
als ik kon kiezen, was ik liever de dagdroom dan de nachtmerrie.
als ik kon kiezen, was ik liever al het oneindige van de horizon en het heelal samen.

als ik kon kiezen, was ik liever van de wereld dan de wereld van mij.

“Ik hoop dat je ooit
het antwoord zult zijn,
in plaats van de vraag.”
 
– dromendrinkenalsontbijt

luister er niet naar

je hoofd wordt verblind

je gedachten verdwalen

je leest wat je vermoed

je denkt wat je vreest

adem

in en uit

je begint nu

dan opnieuw

en nog een keer

over en over en over

vraag me niet waarom

doe je ogen open

hou je hart vast

wat je ziet is

alleen maar

het leven

in kleur

ik zit op de bank, kijk voor me uit,

mijn ogen vallen bijna dicht.

slaperig

uitgeput

uitgedacht

buiten regent het. 

ik weet het,

ik zie druppels vallen.

ik loop er in en ik voel het

maar ik word niet nat, niet nu. 

ik rookte gisteren, nu drink ik

alcohol aait mijn keel

maar de rook schraapt.

het steekt

mijn hoofd overstroomt.

mijn ogen prikken en het is nacht

en ik huil

uit het niets

waarom nu?

dan stopt het en ik voel me niet

erger of beter

dan ervoor

ik weet het niet.

soms vergeet ik liever dat ik besta,
zoals vandaag
dan ik schrijf mijn naam in raamcondens,
maar veeg hem beschaamd weg
ik kijk in spiegels,
maar schud mijn hooft en kijk de andere kant op
ik schrijf fictie en ik schrijf wel aardig,
maar niets klinkt zoals zou moeten
en ik zie het in pixels op mijn scherm:
ik ben weggeknipt uit je leven
niets is zoals het hoort en alles is zoals het was.

your words

my love

were lost

in the sea

set apart

like you

and me

een maandag

rauwe lucht

grijze wolk

jouw ogen

doorboren

de mijne

alcohol

vloeit minder

verdoofd

op den duur

because i do

whispered dreams and echoes in the dark
throwing tantrums at night for a goddamn
piece of death between my frozen-in-motion
lips that mouthed the three words in the living

i need you
because i do

i pressed the tips of my fingers to my eyelids until
i saw phosphenes and everything hit me like a bullet
so i sucked oxygen inward as if drowning and then i 
realised i needed you even more than that

more than the oxygen that kept me alive and alone
more than the blood that fills my veins and whole heart
more than the alcohol that fucks my liver and lifts my head
more than that what makes time move forward
more than damn gravitation that has the earth turning
more than whatever it is that makes me think at all

i need your hand on my back to keep me steady
i need you talking to me like i’m real and i’m here for you
i need you walking beside me in the alleyways of town
clenching my hand in case this is over too soon
i need your hair stroking my cheek like it used to
i need your eyes on me in all the ruddy colours they are
i need you with all your laughter, cries, fuck ups, frustration,
caresses, shame, fears, dreams, echoes, tantrums and lips

you and i

it’s engraved in our skin
that’s why.

stel je voor

op een dag

zal ik liggen

hier in amsterdam

op de koude

stenen op de

dam en dan

zal ik wijn

en wodka drinken

uit hun flessen

warm in mijn

bloed op straat.

het zou niet

zo makkelijk moeten

zijn om je

over te geven

aan je eigen

verdriet en eenzaamheid

niet zo makkelijk

zoals het nu

altijd is geweest.

a movement, a sun

one glass of vodka to devour
two kisses and an intimate hug

three punches in the face

four cigarettes for all moments i fled


five minutes without your hands on me

six dried flowers under my bed 

seven days of suffocation 

eight matches drifting in the bowl


nine short blinks with your bright eyes 

ten fingers holding stones in cups

eleven photos on the bulletin board
twelve slow steps turn to echoes


thirteen unlucky girls in line

fourteen melodies haunting my sleep

fifteen eyes demand your attention

sixteen drunk doves shifting in my arms

nee, wacht

vergeet alles wat ik zei

dat was idioterie

het is helemaal niet goed, dat ik niet weet wat dit is

ik kan er niet tegen en het maakt me gek

hoe langer je weg bent,

hoe meer ik denk

dat ik je mis

en ik probeer me ook niet af te leiden

maar elke keer beland ik weer bij jou.

dus wat is dit dan?

ik snap het niet, alsof ik plotseling dom ben

hoezo kan het leven niet concreet zijn?

dat er voor mij op een briefje geschreven wordt hoe dit zich zal afspelen,

waar het toe leidt,

en wat het is.

oh, verwarring.

het nederigste gebaar

het nederigste gebaar wat je kunt doen 

is iemand terugbrengen naar de

puurheid die ze echt zijn.

vergeet de vorm van de neus

vergeet de kleur van de ogen

vergeet de boog van haar taille

vergeet de tattoo op zijn arm

vergeet de onnodigheden

alleen op deze manier

zul je volledig van iemand houden,

oprecht en precies zoals diegene bestaat.

hersenschudding

deze wereld is zo vermoeiend

a rommelig spinnenweb

je doet me voelen alsof ik door midden splijt

ik heb zelfs nooit om je gevraagd

maar ik kan je niet verliezen

je bent de atlantische oceaan drooggelegd

je bent fluisterend vuurwerk in de zomer

je bent een kat die liedjes in C# blaft

je bent de tijd die achteruit tikt

je bent cellen die samenvloeien in plaats van delen

je bent een boek geschreven in interpunctie

je bent iets wat ik niet kan begrijpen

en eerlijk waar

      daar schrik 

       ik nog het 

            meeste

                van.

waarom is het zo lastig
jezelf los te scheuren van het willen?

ik wil een lief, maar ik wil gelukkig alleen zijn
ik wil weg, maar ik ben bang voor het nieuwe
ik wil niet zijn wie ik ben...
ik kan alleen maar zijn wie ik ben

ik hoop op zoveel, maar ik mag niks verwachten
het leven is geen fucking loterij
met elke dag een wonder op je ticket
ik denk erover na en dan voel ik me dom,
verward en honderdvijftig jaar oud

waarom is het zo lastig?

soms verdwaal ik
in woorden, gevoelens
op paden
zie ik mezelf nog?
ben ik er nog?
zie jij me nog
onzichtbaar zijn?
je verliest
je verloor
ik ben zo geworden
was ik ooit zo
we waren hoe ik ben
ik ben
ik was
ik adem
en jij ademt
jij bent daar
ik struikel en ik hou mezelf vast

en jij bent er niet

deze plek is een thuis

en jouw ogen zijn de vloer,

verdwijnen onder mijn voeten

markeren stappen als een spoor

de lucht is een land

en jouw naam is de grens,

de letters getrokken

voorzichtig langs de rand

de tijd is een klok

en jouw handen zijn de wijzers,

wijzen me momenten

maar niet de tijd zelf

de aarde is een wereld 

maar ik ben zomaar iemand

een bescheiden klein persoon

een bekende door en door

voor een keertje in het engels.

storm

hoog klinkt de wankreet van de waaiende wind

zachtjes zingt ze liedjes, zonder zeeën zonder kind

dan drijft ze behendig op de stroom die nog leeft

totdat ze zich vluchtig door de bomen heen weeft

mikado

de zee werd gezelschap

gezichten drink ik weg
de golven slaan op alles
een woord is wat ik zeg

je hield van oudroze, lila en paars
lichtjes dansend op de muur
donkerbruin paard, brand je een kaars
alles vervaagt op den duur

een hoofd vol met mikado
een dans op het koord
ik weet niet waarom
heb jij het laatste woord
zit tegenover elkaar
op een hekje in de zon
zeg geen woord tegen elkaar
ik vind dat heel gewoon

schaduw op de muur
tunnelvisies
trommelaar
van het eerste uur

droom over tijd
slaap over dingen
lente bevrijdt
liever dan zingen