ik heb altijd al gedacht dat er niets zo frustrerend is als in de liefde iets proberen.
helaas is daar nooit ook maar iets een leugen van gebleken.

dat het voelt alsof de oceaan waarin je al die tijd aan het verdrinken was, je ineens uitspuugt. dan lig je aan de wal, aan het bekende eindeloze infuus van zuurstof en wat blijkt? je bent geen beter persoon dan daarvoor geworden, maar toch wel opnieuw geboren.

een aardverschuiving. pangea. als het even uit elkaar valt.

de wereld draait anders als je geweren over een station ziet lopen. als je merkt dat angst een feit aan het worden is, en zorgeloosheid een verlangen. het gevoel alsof de wereld ieder moment kan opensplijten en je in een oase van vuur zal vallen. en dat je er dan niets aan zal kunnen doen.

al twee dagen voel ik me zo dieptriest. ik weet niet hoe of waarom maar het gebeurt gewoon. alles is een overlading. zo veel. ik let niet op mezelf en ik huil zonder reden. zelfs op mijn kamer zitten en aan alles denken is al te veel. ik overspoel. zonder reden zei ik? misschien weet ik wel waarom en durf ik niet toe te geven. misschien weet ik het echt niet. denk ik dat de leugen waar is en de waarheid een leugen. wat doe ik dan hier?

echo.

galm.

stilte.

ik sloot mijn ogen
haalde diep adem
voelde de wind
deed ze weer open
keek naar de zee
volgde de golven
en alles werd beter.

ik denk vaak dat zij de enige zal zijn. ooit de enige. iets met een lange tijd, geen leven zonder haar en ook iets met kinderen. dit is zo eng. ik kan het me alleen bij haar voorstellen, bij niemand anders. misschien weet ik niet beter, wie weet. ik weet dat ik dit niet zou moeten denken. alsof dit ooit iets zou worden. alsof. dit is niet leuk meer en ik ben het zat.

wanneer zou het over zijn?
als ik haar heb gezien?
als ze me afwijst?
nog een keer?
als ik haar heb gekust?

ik wil dat alles zal gebeuren, en tegelijkertijd dat niets ooit was gebeurd.

stomme liefdeskronkels.

ik sta buiten, te schuilen voor de regen en ik rook. ik wilde eigenlijk niet roken vandaag, maar nu doe ik het toch. ik kijk naar het straatlicht dat staat weerspiegeld in de plas water voor mijn voeten. een gele vlek drijvend in het niets, een oneindig stuk zwart. een angst bekruipt me en ik weet niet waarom. over haar. het duurt alweer te lang. wanneer stopt het? ik neem nog eens een hijs en voel mezelf leger worden terwijl ik overloop. te veel en te weinig tegelijk. ik denk maar ik moet niet denken. wat doe ik? ik weet het niet.