ik was ooit een vriendin,
een lief en een beste vriendin.
ik had een meisje en een cariad.

nu zijn er 22 maanden verstreken
en heb ik geen van beiden meer.
alleen nog een kat en een beste vriendin.

en ik ben stiekem veel gelukkiger.

your words

my love

were lost

in the sea

set apart

like you

and me

een maandag

rauwe lucht

grijze wolk

jouw ogen

doorboren

de mijne

alcohol

vloeit minder

verdoofd

op den duur

ik zou honderd keer liever dood zijn dan opnieuw verliefd.

ik zit in de auto en ik rij. aan me voorbij trekken kalme landschappen: bossen, velden en een lange weg. ik denk zestien dagen terug. dat was het einde van een langdurige chaos. soms voel ik spijt. dat het zo snel over moest zijn, dat het zo moest lopen. achteraf maakt het niets uit. mensen groeien uit elkaar, hebben ruimte nodig en tijd. alles gebeurt en er is niets aan te doen. het leven vloeit langs als het landschap buiten de auto. ik doe mijn ogen dicht terwijl daft punk verder speelt. de zomer raast voorbij. het is oké.

als je het van verweg bekijkt, lijkt liefde op zich best wel op een gloeilamp. 

een warm en helder licht tot je het glas aanraakt en je je huid verbrandt: een honderdste van een seconde die je ruilt voor een half uur lang met een brandende vinger zitten, waarna een blaar overblijft.

liefde geeft geen blaren, tenzij je onoriginele metaforen bedenkt, zoals ik. dan kom je te dicht bij, schroeit het schild weg en is het wachten tot het over gaat terwijl de tijd lekt.

families zijn gemaakt van elastiek
soms raken mensen bij elkaar
soms worden mensen weggetrokken

mijn vader en mijn twee zusjes hebben geen stilte nodig
maar een goede klap in hun gezicht
tegen de woede, arrogantie en gekheid

mijn moeder ziek op bed met griep
ze heeft een knuffel nodig
tegen alles in dit huis misschien