we draaiden rond elkaar vanmiddag, een beetje als de aarde en de maan. iets aan je trekt me aan, maar ik kan niet benoemen wat. ik kijk om als je lacht. je zet me op de foto als ik niet kijk. we zakken weg in de kussens en de tijd lijkt te versnellen. 

tegenover me gaat een vrouw zitten, langs ons raast de veluwe. ik rij naar huis en ik ben bang. bang dat ik saai ben, niet genoeg ben, hét niet ben. ik ben er bang voor en ik spreek mezelf tegen. ben ik soms twaalf? ik lach alsof ik mijn eerste grap ooit hoor, maar mijn maag lijkt salto's te maken voor de grand prix turnen.

ik snap er niets van. hoe langer ik denk, hoe waarschijnlijker en onwaarschijnlijker tegelijk het lijkt te worden. onzekerheid. angst. twijfel. ik wil het niet denken, maar ik doe het toch, het positieve en het negatieve. weer die twijfel.

de woonkamer is doodstil. iedereen is naar bed, een kat slaapt op mijn schoot en de zachtste muziek heb ik zojuist uitgezet. ik staar naar een kras op de eettafel, maar mijn hoofd is ergens anders. ik denk aan haar, en ik twijfel, twijfel en twijfel. ik cirkel rond in verwarring, begin bij het eind en eindig bij het begin. niets lijkt meer logisch, alle liedjes gaan te langzaam en slaap slentert tussen mijn oren. ik droom, maar waarvan?

een gedachte

een roering

jouw lach

mijn zucht

onze wijn

geen bier

onlogisch

en welkom

als zwartwit

en kleur

als klassiek

en punkrock

als qwerty

en azerty

als verweg

en bijziend

dichterbij

en verder weg

ik zie haar op schermen

ze is het, maar ze is het niet

en ik lach als een idioot

kan ik het?

durf ik het?

wil ik het?

zal het gaan?

vragen roeren in mijn hoofd,

en antwoord geven valt me zwaar

in woorden gaat het niet

laat staan in gedachten

ik voel het en dan voel ik het niet
en dan wel en ik twijfel

ik zit op de bank, kijk voor me uit,

mijn ogen vallen bijna dicht.

slaperig

uitgeput

uitgedacht

buiten regent het. 

ik weet het,

ik zie druppels vallen.

ik loop er in en ik voel het

maar ik word niet nat, niet nu. 

ik rookte gisteren, nu drink ik

alcohol aait mijn keel

maar de rook schraapt.

het steekt

mijn hoofd overstroomt.

mijn ogen prikken en het is nacht

en ik huil

uit het niets

waarom nu?

dan stopt het en ik voel me niet

erger of beter

dan ervoor

ik weet het niet.

de kust dichtbij,

land in zicht,

de zon zakt weg,

een vogelvlucht,

een harde wind,

de ramen dicht,

een laatste dag,

een laatste zucht.

slaap zacht, opa.

al bijna twee jaar hier aan het woord. soms wou ik dat iemand me in de reden viel. mijn keel wordt soms schor, en af en toe verlies ik mijn focus, zie ik dingen niet meer scherp.

wie jullie ook zijn: dank voor het blijven lezen, het was een bewogen tijd.
veel liefs voor 2015.