een maandag

rauwe lucht

grijze wolk

jouw ogen

doorboren

de mijne

alcohol

vloeit minder

verdoofd

op den duur

ik zou honderd keer liever dood zijn dan opnieuw verliefd.

ik zit in de auto en ik rij. aan me voorbij trekken kalme landschappen: bossen, velden en een lange weg. ik denk zestien dagen terug. dat was het einde van een langdurige chaos. soms voel ik spijt. dat het zo snel over moest zijn, dat het zo moest lopen. achteraf maakt het niets uit. mensen groeien uit elkaar, hebben ruimte nodig en tijd. alles gebeurt en er is niets aan te doen. het leven vloeit langs als het landschap buiten de auto. ik doe mijn ogen dicht terwijl daft punk verder speelt. de zomer raast voorbij. het is oké.

als je het van verweg bekijkt, lijkt liefde op zich best wel op een gloeilamp. 

een warm en helder licht tot je het glas aanraakt en je je huid verbrandt: een honderdste van een seconde die je ruilt voor een half uur lang met een brandende vinger zitten, waarna een blaar overblijft.

liefde geeft geen blaren, tenzij je onoriginele metaforen bedenkt, zoals ik. dan kom je te dicht bij, schroeit het schild weg en is het wachten tot het over gaat terwijl de tijd lekt.

families zijn gemaakt van elastiek
soms raken mensen bij elkaar
soms worden mensen weggetrokken

mijn vader en mijn twee zusjes hebben geen stilte nodig
maar een goede klap in hun gezicht
tegen de woede, arrogantie en gekheid

mijn moeder ziek op bed met griep
ze heeft een knuffel nodig
tegen alles in dit huis misschien

vijf uur 's ochtends. probeerde drie uur lang te slapen maar ik kwam er niet in. wel voel ik me doodvermoeid, alsof mijn hoofd een burnout heeft en ik vastgelopen ben. buiten houden vogels al lange gesprekken. geen idee waarover, ik spreek geen merels. draai ik mijn hoofd naar links, dan zie ik een sliert kerstlichtjes. vier doen het niet meer, maar ik weet niet hoe ik ze moet vervangen. rechts zie ik de beer die ik ooit met kerst in een ziekenhuis kreeg, en een fles water. 

ohja, ik heb keelpijn. daarom. ik zing niet met vogels mee, ik kan niet vragen hoe ik lampjes moet inschroeven en ik praat niet meer met mijn beer. vastgelopen.

welterusten.

because i do

whispered dreams and echoes in the dark
throwing tantrums at night for a goddamn
piece of death between my frozen-in-motion
lips that mouthed the three words in the living

i need you
because i do

i pressed the tips of my fingers to my eyelids until
i saw phosphenes and everything hit me like a bullet
so i sucked oxygen inward as if drowning and then i 
realised i needed you even more than that

more than the oxygen that kept me alive and alone
more than the blood that fills my veins and whole heart
more than the alcohol that fucks my liver and lifts my head
more than that what makes time move forward
more than damn gravitation that has the earth turning
more than whatever it is that makes me think at all

i need your hand on my back to keep me steady
i need you talking to me like i’m real and i’m here for you
i need you walking beside me in the alleyways of town
clenching my hand in case this is over too soon
i need your hair stroking my cheek like it used to
i need your eyes on me in all the ruddy colours they are
i need you with all your laughter, cries, fuck ups, frustration,
caresses, shame, fears, dreams, echoes, tantrums and lips

you and i

it’s engraved in our skin
that’s why.